sobota, 25 maja 2013

01. Imagin - ZAYN

Znów wstałem z łóżka lewą nogą. Od rozstania z Perrie minęło już kilka miesięcy, a ja cały czas czułem ból i żal. Żal za to, że zdradziła mnie z innym. Ja służyłem jej tylko za trampolinę do kariery. Chłopacy mnie ostrzegali, ale ja byłem głuchy na ich rady. Myślałem, że są zazdrośni, ale mieli rację. Pierwszy raz w życiu musiałem przyznać to Harry'emu. Wrzuciłem na siebie jakiś stary, wygnieciony T-shirt i udałem się do kuchni. Jeść jednak trzeba. Niall dawno mnie nie odwiedzał, ale mimo to w lodówce wiało pustkami.
- No tak, przecież to Perrie zajmowała się zakupami... - westchnąłem.
Zatrzasnąłem lodówkę, w miarę ogarnąłem włosy, swój ogólny wygląd i wyszedłem z domu. Po drodze spotkałem kilka fanek, każda z nich piszczała na mój widok, prosiła o autograf... Wtedy zauważyłem JĄ. Wyglądała prawie, jak Perrie, także była blondynką, ale była nieco niższa od mojej dawnej dziewczyny. Przeprosiłem resztę fanek i podbiegłem do niej. Z lekka się wystraszyła, może też trochę nie dowierzała, ale nie specjalnie mnie to zadziwiło. Bałem się, że zaraz zemdleje. Już kilka razy musieliśmy z chłopakami podnosić oniemiałe dziewczyny z chodnika... Jednak ona trzymała się dzielnie.

- Witaj. - szepnąłem. - Jak masz na imię?
Nigdy nie wiedziałem, jak zagadać do dziewczyny. Harry próbował mnie czegoś nauczyć, ale i tak zawsze mówiłem zdawkowe "cześć" itd. Mistrzem podrywu z pewnością nie byłem. Spojrzałem w jej oczy. Były błękitne niczym niebo. W końcu z rozmarzenia wyrwał mnie jej delikatny głos.

- Wi-wi-witaj. - powiedziała jąkając się. - Jestem Sophie.
- Piękne imię. - odparłem.
Wtedy nad naszymi głowami zaczęły zbierać się ciemne chmury. Zanosiło się na burzę. Odkąd Londyn stał się moim domem przywykłem do tego, że praktycznie codziennie wracam do domu mokry. Pierwsze, ciężkie krople deszczu spadały na ziemię. Zauważyłem, że dziewczyna próbuje, jakoś schować się przed owymi kroplami, chociażby pod drzewem.
- Chodź, zabiorę cię stąd. - powiedziałem chwytając ją za rękę.
Otworzyłem drzwi. Salon był zakurzony, a po kuchni walały się różnorakie śmieci. Do takiego śmietnika zaprosiłem dziewczynę, geniusz...! - pomyślałem. Zaprowadziłem Sophię na kanapę, która nie wyglądała najgorzej, ale dobrze też nie było.
- Przepraszam, nie mam czym cię poczęstować - nie zdążyłem zrobić zakupów.
Moja mina wyrażała wszystko co wówczas czułem. Frustrację, złość na samego siebie i miliony innych negatywnych uczuć. Wtedy blondynka podeszła do mnie i nieoczekiwanie pocałowała mnie. Byłem zaskoczony bardziej, niż ona wtedy na chodniku. Jednak ludzie wiedzą kiedy pojawić się w życiu drugiego człowieka... Wygrzebałem z piwnicy włoskie, czerwone wino. Rozmawialiśmy, oglądaliśmy filmy, aż w bliżej nie określony sposób razem znaleźliśmy się w łóżku. Przeżyliśmy razem cudowną noc. Gdy się obudziłem ona nadal leżała przy moim prawym boku...
Po czterech latach nadal byliśmy parą, powoli planowaliśmy także swój ślub. Chłopaki gratulowali mi szczęścia, chwilami śmiali się iż miałem ostatni zawędrować przed ołtarz. W końcu byłem bad boy'em w zespole. One Direction cały czas się rozwijało, co roku wyruszaliśmy w nową trasę koncertową. Mimo to Sophie pozostała, nie przeszkadzało jej to, że często nie było mnie w busie od północy. Ona na mnie czekała, znosiła wszystkie udręki, jakie trzeba przeżywać w trakcie trasy.
W sierpniu koncertowaliśmy w Australii. Sophie, jako doświadczona surferka postanowiła wykorzystać dopisującą pogodę i udała się nad ocean. Szalała na falach, a ja wraz z chłopakami głośno ją dopingowaliśmy. Karierę przerwała, by móc spędzać ze mną, jak najwięcej czasu. Więc, gdy tylko mogła - brała deskę i uciekała do wody. Słońce mocno grzało, poszliśmy więc z chłopakami do pobliskiej knajpki na lody. Wtedy usłyszałem przerażające krzyki, wołanie o pomoc. Wybiegłem z knajpki, jak oparzony i wtedy ujrzałem najbardziej masakryczną scenę w swoim życiu. Sophie została zaatakowana przez rekina, nie miała szans. Chciałem wbiec do wody i ją ratować, albo zginąć razem z nią, ale chłopaki powstrzymali mnie zanim zdążyłem zamoczyć jakąkolwiek część ciała w bordowej od krwi wodzie. W końcu potwór odpłynął, pozostawiając dryfujące na wodzie ciało Sophie...
Tak, jak codziennie ona budziła się przy moim prawym boku, tak ja codziennie przychodziłem w miejsce gdzie spoczęła. Zapalałem znicz i po prostu siedziałem. Odkąd ona odeszła muzyka z moich ust przestała płynąć. Zespół się rozsypał, ale sami chłopacy - zostali ze mną. Miłość i przyjaźń trwają wiecznie, niezależnie od tego, jakie przeszkody napotkają...

3 komentarze:

  1. Fajnie piszesz ale szkoda ze tak smutno :(

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję. Ten imagin miał być smutny, więc wyszło, jak wyszło. :) Właściwie w takich czuję się najpewniej. Jak mam pisać normalne, chwilami nachodzą mnie myśli na imgaina +18 i wtedy różne dziwactwa wychodzą. :)

      Usuń
  2. Ładnie, ładnie Anka. Prawie się poryczałam. Zapraszam do mnie na imaginy: http://directioners-onedirection-poland.blogspot.com/p/imaginy.html :D NA prawdę, pdoba mi się :D

    OdpowiedzUsuń